Leczenie akromegalii za pomocą pegwisomantu antagonisty receptora hormonu wzrostu

Pacjenci z akromegalią są leczeni chirurgicznie, radioterapią i lekami w celu zmniejszenia nadmiernego wydzielania hormonu wzrostu, ale leczenie może być nieskuteczne i mieć niepożądane skutki. Pegvisomant jest genetycznie modyfikowanym antagonistą receptora hormonu wzrostu, który blokuje działanie hormonu wzrostu. Metody
Przeprowadziliśmy 12-tygodniowe, randomizowane badanie z podwójnie ślepą próbą, obejmujące trzy różne dawki dobowe pegwisomantu (10 mg, 15 mg i 20 mg) oraz placebo, podawane podskórnie 112 pacjentom z akromegalią.
Wyniki
Średnie (. SD) stężenie insulino-podobnego czynnika wzrostu I (IGF-I) zmniejszyło się z linii podstawowej o 4,0 . 16,8% w grupie placebo, 26,7 . 27,9% w grupie, która otrzymywała 10 mg pegwisomantu na dobę, 50,1 . 26,7% w grupie otrzymującej 15 mg pegwisomantu na dobę i 62,5 . 21,3% w grupie, która otrzymywała 20 mg pegwisomantu na dobę (p <0,001 dla porównania każdej grupy pegwisomantu z placebo), a stężenia u 10%, 54%, 81% i 89% pacjentów było prawidłowe (p <0,001 dla każdego porównania z placebo). Wśród pacjentów leczonych 15 mg lub 20 mg pegwisomantu na dobę wystąpiły znaczne zmniejszenie wielkości pierścienia, obrzęk tkanek miękkich, stopień nadmiernego pocenia się i zmęczenie. Wynik dla objawów ogólnych i oznak akromegalii zmniejszył się istotnie we wszystkich grupach otrzymujących pegwisomant (P.0,05). Częstość występowania działań niepożądanych była podobna we wszystkich grupach.
Wnioski
Na podstawie tych wstępnych wyników leczenie pacjentów z akromegalią z antagonistą receptora hormonu wzrostu powoduje zmniejszenie stężeń IGF-I w surowicy i poprawę kliniczną.
Wprowadzenie
Akromegalia jest przewlekłą, wyniszczającą chorobą wynikającą z nadmiernego wydzielania hormonu wzrostu i wynikającym z tego wzrostem produkcji insulinopodobnego czynnika wzrostu I (IGF-I). Zwykle jest to spowodowane gruczolakami somatotropowymi przysadki mózgowej. Celem leczenia jest odwrócenie skutków nadmiernego wydzielania hormonu wzrostu i normalizacji produkcji IGF-I. Skuteczne leczenie łagodzi objawy i oznaki choroby i obniża śmiertelność.
Obecne metody leczenia akromegalii obejmują chirurgiczne usunięcie gruczolaka, radioterapię i leczenie farmakologiczne. Wśród pacjentów leczonych operacyjnie tylko 60 procent pacjentów ogółem i mniej niż połowa osób z dużymi guzami (większość pacjentów) można zakwalifikować jako wyleczonych zgodnie ze ścisłymi kryteriami biochemicznymi.1-4 Te niskie wskaźniki są prawdopodobnie spowodowane niepełną chirurgiczną resekcją . Radioterapia charakteryzuje się opóźnionym działaniem, słabą skutecznością i wysoką częstością występowania niedoczynności przysadki.5,6 leki dopaminowe, takie jak bromokryptyna i kabergolina, są skuteczne tylko u mniejszości pacjentów, a ich działania niepożądane ograniczają tolerancję i przestrzeganie zaleceń. 7-9 Agoniści somatostatyny, tacy jak oktreotyd, hamują wydzielanie hormonu wzrostu, ale wydzielanie hormonu wzrostu i wytwarzanie IGF-I są zredukowane do prawidłowych tylko u około 50 procent pacjentów. 10-14. Ci agoniści również hamują wydzielanie insuliny, glukagonu i kilku hormonów żołądkowo-jelitowych i może powodować kamicę żółciową.15
Pegvisomant jest genetycznie modyfikowanym analogiem ludzkiego hormonu wzrostu, który działa jako antagonista receptora hormonu wzrostu.16,17 Przeprowadziliśmy 12-tygodniowe badanie skuteczności i tolerancji pegwisomantu u pacjentów z akromegalią.
Metody
Pacjenci
Rozpoznanie akromegalii ustalono na podstawie objawów i objawów przy prezentacji, dowodu gruczolaka przysadki na tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego przysadki oraz wysokich stężeń IGF-I w surowicy.
[podobne: komora trzecia, choroba bostońska zarażanie, choroba bostońska u dzieci zdjęcia ]
[hasła pokrewne: babka plesznik, babka płesznik jak stosować, babka płesznik opinie ]