Leczenie akromegalii za pomocą pegwisomantu antagonisty receptora hormonu wzrostu czesc 4

Pacjent nie przeszedł oceny skuteczności, dlatego jego dane wyjściowe nie zostały uwzględnione w analizie skuteczności, ale zostały włączone do analizy bezpieczeństwa. Pacjent przypisany do 15 mg pegwisomantu wycofał się po jednym tygodniu leczenia z powodu utrzymujących się bólów głowy (sklasyfikowanych jako brak skuteczności), a inny pacjent z tej grupy został wycofany z badania po dziewięciu tygodniach z powodu wysokich stężeń aminotransferazy w surowicy (opisanych poniżej). . Skuteczność
Tabela 2. Tabela 2. Wybrane miary skuteczności i bezpieczeństwa w grupach placebo i pegwisomant. Ryc. 1. Ryc. 1. Stężenia w surowicy insulinopodobnego czynnika wzrostu I (IGF-I), wolnego IGF-I, białka wiążącego IGF 3 (IGFBP-3) oraz podjednostki kwasowo-labilnej IGFBP-3 u pacjentów z Akromegalia. Dla wszystkich czterech miar wartości wszystkich wizyt po linii podstawowej (tydzień 0) były znacząco niższe (P.0,05) w trzech grupach pegwisomantowych niż w grupie placebo. T bary oznaczają średnie . SE.
Stężenie IGF-I w surowicy zmniejszyło się we wszystkich trzech grupach pegwisomantowych, podczas gdy stężenia nie zmieniły się znacząco w grupie placebo (Tabela 2 i Figura 1). Nie wykryto interakcji leczenia z miejscem badania. Nastąpiło zależne od dawki zwiększenie częstości prawidłowych stężeń IGF-I w surowicy w trzech grupach pegwisomantowych (tabela 2). Dwóch z trzech pacjentów w grupie otrzymującej 20 mg pegwisomantu, u których stężenie IGF-I w surowicy nie spadło do normy, uległo znacznemu zmniejszeniu, od 1032 do 420 ng na mililitr u jednego pacjenta (skorygowany pod względem wieku górny limit normy, 360 ) i od 761 do 420 ng na mililitr w drugiej (skorygowany pod względem wieku górny limit normy, 290). Stwierdzono również zależne od dawki zmniejszenie stężenia wolnego IGF-I, IGFBP-3 w surowicy i podjednostki immunologicznej kwasowej IGFBP-3 w trzech grupach pegwisomantowych (Figura 1).
Tabela 3. Tabela 3. Zmiany w wynikach dla objawów i oznak akromegalii. Średnie wyniki dla poszczególnych objawów i oznak oraz średni całkowity wynik nieznacznie wzrosły w grupie placebo i zmniejszyły się we wszystkich grupach pegwisomantowych (Tabela 3), ze znaczącymi spadkami w wynikach obrzęku tkanek miękkich, nadmiernym poceniem i zmęczeniem oraz w całkowity wynik. Średni rozmiar pierścienia na linii podstawowej odpowiadał standardowemu europejskiemu jubilerowi w rozmiarze X . Średni rozmiar pierścienia (. SD) po 12 tygodniach zmniejszył się o 0,1 . 2,3 w grupie placebo, o 0,8 . 1,6 w grupie otrzymującej 10 mg pegwisomantu (P = 0,16 dla porównania z placebo), o 1,9 . 2,0 rozmiary w grupie otrzymującej 15 mg (P = 0,001) i 2,5 . 3,3 wielkości w grupie otrzymującej 20 mg (P <0,001).
Stężenie hormonu wzrostu w surowicy, przeciwciała anty-hormon wzrostu i objętość guza
Stężenie hormonu wzrostu w surowicy wzrosło, a następnie ustabilizowało się w grupach pegwisomantowych w sposób zależny od dawki, który zbiegł się z wielkością i czasem zmniejszenia stężenia IGF-I w surowicy (dane nie pokazane). Stężenie hormonu wzrostu w surowicy po 12 tygodniach u pacjentów leczonych 15 mg lub 20 mg pegwisomantu na dobę było znacząco wyższe niż u pacjentów z grupy placebo (tabela 2). Stężenie przeciwciał anty-hormon wzrostu w mianach od 1: 4 do 1:64 wykryto u 5 pacjentów leczonych 10 mg pegwisomantu na dobę, jednego pacjenta leczonego 15 mg iu dwóch pacjentów leczonych 20 mg
[przypisy: osłonka schwanna, choroba bostońska zarażanie, komora trzecia ]
[przypisy: neurolog szczecinek, oddychanie podczas biegu, odczyn tuberkulinowy ]