Leczenie akromegalii za pomocą pegwisomantu antagonisty receptora hormonu wzrostu cd

Placebo zawierało te same składniki, z wyjątkiem pegwisomantu. Pegwisomant i placebo rozpuszczono w ml wody do wstrzykiwań i podawano samemu sobie jako wstrzyknięcia podskórne raz dziennie przez 12 tygodni. Badanie było podwójnie zaślepione i tylko statystyk przygotowujący harmonogram randomizacji był świadomy wykonywania zabiegów. Testy surowicy
Surowicę IGF-I mierzono za pomocą testu radioimmunologicznego (Nichols Institute Diagnostics, San Juan Capistrano, CA) i bez surowicy IGF-I przez dwustopniowy test immunoradiometryczny (Diagnostic Systems Laboratory, Webster, Tex.). Surowicę IGFBP-3 zmierzono za pomocą testu radioimmunologicznego (Endocrine Sciences, Calabasas Hills, CA) i podjednostki labilnej wobec kwasu IGFBP-3 w surowicy za pomocą testu immunoenzymatycznego typu sandwich (Laboratorium Systemów Diagnostycznych). Hormon wzrostu w surowicy mierzono za pomocą testu radioimmunologicznego (Endocrine Sciences), który zmodyfikowano w celu uniknięcia reaktywności krzyżowej z pegwisomantem. Przeciwciała przeciwko hormonowi wzrostu mierzono testem radioimmunologicznym (Endocrine Sciences).
Analiza statystyczna
Zmienne ciągłe, w tym pierwotny punkt końcowy skuteczności (procentowa zmiana stężenia IGF-I w surowicy od linii podstawowej), inne parametry biochemicznej skuteczności (stężenia w surowicy wolnego IGF-I, IGFBP-3 i podjednostki labilnej pod względem IGFBP-3), a rozmiar pierścienia porównywano z zastosowaniem analizy wariancji, z miejscami badania zebranymi zgodnie z obszarem geograficznym. Rozszerzony model statystyczny obejmujący określenie interakcji między leczeniem a centrum oraz zmiennymi towarzyszącymi (np. Stężenie IGF-I w surowicy w linii podstawowej i stężenie hormonu wzrostu, wartości IGF-I przy przyjęciu do badania, płeć i masa ciała w linii podstawowej) został użyty w analizie pierwotnej zmiennej skuteczności.
Porównano częstość prawidłowych stężeń IGF-I w surowicy w grupach leczonych w dowolnym czasie po linii podstawowej i po 12 tygodniach, stosując model regresji logistycznej z niezależnymi zmiennymi leczenia, połączone miejsce badania i linię bazową IGF w surowicy. Koncentruję się. Podczas innych zaplanowanych wizyt (po dwóch, czterech i ośmiu tygodniach) użyliśmy testu Cochrana-Mantela-Haenszela, z danymi podzielonymi według połączonego miejsca badania. Objawy i objawy zaklasyfikowano jako gorsze, niezmienione lub poprawione, a wyniki w grupach leczenia porównano z użyciem rozszerzonego testu Cochrana-Mantela-Haenszela z dostosowaniem do połączonego miejsca badania. Wszystkie wartości P są dwustronne.
Wyniki
Tabela 1. Tabela 1. Podstawowa charakterystyka pacjentów z akromegalią. Podstawowa charakterystyka pacjentów w grupach leczonych była podobna (Tabela 1). Łącznie 112 pacjentów (63 mężczyzn i 49 kobiet) zostało zapisanych i otrzymało badany lek. Średni wiek (. SD) wynosił 48 . 14 lat, a średni czas trwania akromegalii wynosił 8 . 8 lat.
Czterech pacjentów wycofało się z badania. Jeden pacjent z grupy placebo wycofał się z powodu uporczywego bólu głowy (w tym przypadku wynik został sklasyfikowany jako brak skuteczności). Inny pacjent z grupy placebo został wycofany z badania po pięciu dniach leczenia, po tym jak przegląd jego obrazu rezonansu magnetycznego ujawnił duży gruczolak przysadki wypierający i ściskający chiazmę wzrokową
[hasła pokrewne: choroba bostońska u dzieci zdjęcia, choroba bostońska zarażanie, gruczoł dokrewny ]
[przypisy: wrocławski rower miejski 2015, olx skawina, ściegi ozdobne ]