Codzienne przerwanie uspokajających infuzji u pacjentów z krytyczną chorobą poddawanych mechanicznej wentylacji czesc 4

Podano całkowite dawki midazolamu lub propofolu i morfiny, podobnie jak średnie szybkości wlewu (obliczone jako całkowite miligramy leku na kilogram masy ciała, podzielone przez całkowitą liczbę godzin od rozpoczęcia infuzji do jej zakończenie). Zastosowano testy neurologiczne (np. Tomografia komputerowa [CT] mózgu, obrazowanie rezonansu magnetycznego [MRI] mózgu i nakłucie lędźwiowe), jak również liczbę pacjentów wymagających leków na paralityczne, reaktywację, nieinwazyjną wentylację lub tracheostomia. Zdarzenia niepożądane (np. Usunięcie rurki dotchawiczej przez pacjenta), przeniesienie do ośrodka wyposażonego w wentylację długoterminową, wycofanie opieki (zmiana opieki ze środków leczniczych na środki mające na celu poprawę komfortu) i śmierć w szpitalu również zostały nagrane. Konkretne punkty końcowe, które należy zbadać, nie zostały ujawnione żadnemu z opiekunów.
Analiza statystyczna
Dane analizowano na zasadzie zamiaru leczenia. Pacjenci, którzy zmarli podczas pierwszego lub drugiego dnia na oddziale intensywnej opieki medycznej oraz ci, od których udało się skutecznie usunąć rurkę dotchawiczą w pierwszym lub drugim dniu, zanim wlew uspokajający mógł zostać przerwany, nie zostali uwzględnieni w analizie. Wszyscy pacjenci byli obserwowani aż do wypisania ze szpitala.
Dane nieparametryczne analizowano za pomocą testów U Manna-Whitneya. Dane te są przedstawione jako wartości mediany (z 25 i 75 percentylem). Dane nominalne analizowano za pomocą analizy chi-kwadrat z korektą ciągłości Yatesa lub dokładnym testem Fishera, stosownie do przypadku. Analizę przeżycia Kaplan-Meier14 i analizę proporcjonalnego hazardu Coxa15 zastosowano do oceny skutków codziennej przerwy w infuzji sedatywnej na czas trwania wentylacji mechanicznej oraz na długość pobytu na oddziale intensywnej opieki medycznej oraz w szpitalu. Analiza proporcjonalnych hazardów Coxa została wykorzystana do oceny różnic między grupą interwencyjną a grupą kontrolną po dostosowaniu do zmiennych podstawowych, w tym wieku, płci, masy ciała, wyniku APACHE II i rodzaju niewydolności oddechowej (ostra hipoksemiczna niewydolność oddechowa, taka jak wynikające z obrzęku płuc lub zespołu ostrej niewydolności oddechowej, hiperkapnicznej niewydolności oddechowej lub szoku) .16 Wszystkie testy statystyczne były dwustronne.
Wyniki
Pacjenci
Tabela 2. Tabela 2. Charakterystyka pacjentów biorących udział w badaniu w momencie przyjęcia do oddziału intensywnej terapii. W badaniu wzięło udział łącznie 150 pacjentów; 75 losowo przydzielono do grupy interwencyjnej, a 75 do grupy kontrolnej. Siedmiu pacjentów w grupie interwencyjnej i 15 w grupie kontrolnej zostało wykluczonych, ponieważ usunięto rurkę dotchawiczą lub zmarli w pierwszym lub drugim dniu na oddziale intensywnej terapii. Tak więc do analiz włączono 68 pacjentów w grupie interwencyjnej i 60 w grupie kontrolnej. Charakterystyka demograficzna, wyniki APACHE II, częstość stosowania permisywnej hiperkapnii podczas wentylacji oraz diagnozy dotyczące przyjęcia na oddział intensywnej terapii były podobne w obu grupach (Tabela 2). W grupie interwencyjnej 37 pacjentów otrzymywało midazolam, a 31 otrzymywało propofol, aw grupie kontrolnej 29 – midazolam, a 31 – propofol.
[hasła pokrewne: zespół aktywacji makrofagów, bostonka okres zarażania, aorta zstępująca ]
[patrz też: anatomia człowieka 3d, anatomia człowieka zdjęcia, shih tzu olx ]